- Jeszcze przed studiami zdradzała pani predyspozycje aktorskie. Do legendy liceum w Wejherowie przeszła historia jak to pani artystycznie zemdlała na maturze...
* Matura to dla młodego człowieka stresująca rzecz. Dziś mogę się przyznać ściągnęłam od mojej koleżanki. Ba! Kartkę jej ukradłam, bo nie chciała mi dać "zrzynać". I dzięki temu mogłam potem iść do szkoły filmowej. A tak na marginesie zauważę, że dla osób antytalentów z przedmiotów ścisłych nie powinno być matury.

- Jak pani odbiera humor z Internetu?
* Jego poziom jest bardzo różny. Jest zbyt dużo humoru "poniżej pasa".

- A jaki jest według pani stan kabaretu w Polsce? 
* Człowiek jest tak skonstruowany, że jeśli mu się czegoś zabrania, to wtedy zaczyna pracować jego wyobraźnia. Dlatego pewna aluzyjność w kabarecie jest potrzebna. Jeżeli teraz wszystko na wszystkich wolno mówić, zatraca to swój smak, przestaje być dowcipem, a staje się publicystyką.

- Z jakiej szkoły humoru pani jest? 
* Moim nauczycielem humoru, satyry i kabaretu był Laskowik; zresztą z kabaretem "Tey" współpracowałam dwa lata. I jak on powiedział jedno słowo, to wszyscy w Polsce wiedzieli co przez "TO" słowo chciał powiedzieć, a także wiedzieli to, co było między słowami.

- Odeszli już wielcy tekściarze-ironiści: Kofta, Osiecka...
* I niestety, nie mają następców; jedynie Młynarski został z tej starej szkoły; jest znakomitym obserwatorem życia. I Kaczmarek.

- Wkrótce znajdą się młodsi, i to w naszym piśmie, którzy być może stworzą dla pani nowy romans, na przykład coś jak "Gdzie moja Juli, gdzie mój restoran?".
* Ten romans śpiewałam w telewizji chyba z 10 razy...

- W takim razie wręczając pani legitymację Partii Dobrego Humoru o niebanalnym numerze 100, czynimy ją odpowiedzialną za Departament Romansów w naszym ministerstwie kultury! 
* To dla mnie niespodzianka, bardzo dziękuję! 

Rozmawiał: Tadeusz Buraczewski. 

Niniejszy wywiad ukazał się w piśmie satyrycznym Twój Dobry Humor 10/2001.